Πέμπτη, 3 Ιανουαρίου 2019

Τζαβαλάς Καρούσος: Ένας Ηθοποιός Αγωνιστής

Τζαβαλάς Καρούσος - Έπεσε ορθός κι ωραίος, όπως στάθηκε σ’ όλη του τη ζωή


Διαβάζουμε και μεταφέρουμε από:   Blog "Οικοδόμος"

Σαν σήμερα, στις 3 του Γενάρη 1969, έφυγε από τη ζωή ο κομμουνιστής ηθοποιός και ποιητής Τζαβαλάς Καρούσος, του οποίου η καλλιτεχνική  δραστηριότητα υπήρξε συνυφασμένη με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες του τόπου μας.
Ο Καρούσος, ακόμη και στις δυσκολότερες στιγμές, εξόριστος στην Ικαρία, στη Μακρόνησο και στον Αη Στράτη δεν έπαψε ποτέ να υπηρετεί πιστά την τέχνη του, δίνοντας πνοή στο θέατρο της εξορίας. Λίγο πριν πεθάνει (στο Παρίσι) είχε απολυθεί βαριά άρρωστος από την Γυάρο όπου τον είχε εξορίσει η Χούντα.

Μεταφέρουμε στο διαδίκτυο κείμενο που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ελεύθερη Πατρίδα, «εβδομαδιαία έκδοση Ελλήνων εξωτερικού» (πηγή: Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας – ΑΣΚΙ), οχτώ μερες μετά το θάνατό του, πλούσιο σε βιογραφικά στοιχεία και αναφορές στην καλλιτεχνική και αγωνιστική δράση του Τζ. Καρούσου.

Το περιοδικό ανακοινώνει πρώτα το θάνατο του Τζ. Καρούσου. Διαβάζουμε για τη σύλληψη και κράτησή του από τα όργανα τους χούντας των συνταγματαρχών, τα βασανιστήρια που δέχτηκε, που είχαν αποτέλεσμα να επιδεινωθεί η ήδη κλονισμένη υγεία του. Παραθέτουμε το σχετικό απόσπασμα:

Ο μεγάλος καλλιτέχνης και αγωνιστής της Δημοκρατίας Τζ. Καρούσος δεν ζει πια. Πέθανε σε μια παρισινή κλινική την περασμένη βδομάδα σε ηλικία 64 ετών, ύστερα από εγχείρηση ιλεού. Τον συνόδεψαν στην τελευταία του κατοικία, στο νεκροταφείο της Μπανιέ, με βαθύτατη οδύνη, οι συγγενείς, οι φίλοι του, οι Έλληνες δημοκράτες που ζουν στη γαλλική πρωτεύουσα, εξέχοντες Γάλλοι παράγοντες της πολιτικής και της Τέχνης και πολύς κόσμος. Ο θάνατός του αφήνει ένα μεγάλο κενό στον τομέα της ελληνικής τέχνης αλλά επίσης και στο μέτωπο της δημοκρατίας, στο οποίο ήταν στρατευμένος ο αξέχαστος αγωνιστής.

Γ. Ρίτσος, Ασπ. Παπαθανασίου, Τζ. Καρούσος και Φ. Ταξιάρχης
απάγγειλαν ποιήματα στη «βραδιά Μπρεχτ» που οργάνωσε
το περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης στις 18/12/1961

Ο Τζ. Καρούσος είναι ένα ακόμη θύμα της φασιστικής δικτατορίας. Συνελήφθη την πρώτη νύχτα του πραξικοπήματος κι έζησε  όλο το δράμα που πέρασαν στο στρατόπεδο του Ιπποδρόμου και σε συνέχεια της Γιούρας οι πολιτικοί αντίπαλοι της Χούντας. Στη διάρκεια της κράτησής του γνώρισε πολλές δοκιμασίες. Βασανίσθηκε απάνθρωπα σε σημείο που η υγεία του κλονίσθηκε ανεπανόρθωτα. Οι δεσμοφύλακές του δεν τον άφησαν ελεύθερο παρά μόνο όταν φοβήθηκαν πως μπορούσε να πεθάνει στα χέρια τους. Άρρωστος και ταλαιπωρημένος έφτασε στο εξωτερικό από όπου δεν έπαψε ούτε στιγμή να καταγγέλλει  τη φασιστική χούντα και να εργάζεται για την υπόθεση της ελευθερίας και της δημοκρατίας, όπως είχε κάνει άλλωστε σε όλη του τη ζωή.

Στη συνέχεια παρατίθεται το άρθρο του Γιώργη Παρνασσού που είναι «αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του αξέχαστου φίλου και συναγωνιστή Καρούσου».

ΕΝΑΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Αθόρυβα, σε ώρα πανεθνικής μάχης, έφυγε απ‘ ανάμεσά μας ―έπεσε στις γραμμές της αντιδικτατορικής πάλης είναι το πιο σωστό― ο αξέχαστος φίλος και συναγωνιστής, ο διακεκριμένος πρωταγωνιστής της ελληνικής θεατρικής σκηνής Τζαβαλάς Καρούσος.

Πέθανε σε ξένους τόπους, σε μια παγερή παρισινή κάμαρα, καθώς έδινε τη μάχη για τη λευτεριά του δικού του τόπου. και πέθανε λεβέντικά, έτσι όπως στάθηκε σ’ όλη του τη δοκιμασμένη ζωή.

Είχε γεννηθεί στη Λευκάδα στα 1904. Το πραγματικό του όνομα ήταν Καρούσος Τζαβαλάς. Αργότερα τ’ άλλαξε σε Τζαβαλάς Καρούσος. Κι έτσι τον γνωρίσαμε, έτσι μπήκε στην καρδιά του λαού, πρώτος και καλύτερος στους πολύχρονους εθνικούς κοινωνικούς και θεατρικούς αγώνες. Γιατί και το θέατρο στάθηκε για τον Καρούσο ένας στίβος αδιάκοπης ασυμβίβαστης πάλης, μια χωρίς δισταγμούς και αμφιταλαντεύσεις προσπάθεια, για το αισθητικό και ιδεολογικό ανέβασμα του θεατρικού κοινού, για την εκπολιτιστική καλλιέργεια του λαού μας. Για τούτο, γι’ αυτή του τη θαραλλέα μάχη που έδινε, κάτω από σκληρές και αντίξοες συνθήκες, καθημερινά από τη σκηνή ο αλησμόνητος μαχητής, κι αγαπήθηκε και τιμήθηκε ξεχωριστά απ’ το λαό κι έφτασε, με τον καιρό, να λογαριάζεται μια προσωπικότητα διαμορφωμένη μέσα σ’ αυτόν.

Τζαβαλάς Καρούσος

Έκανε θεατρικές σπουδές στην Αθήνα κι αργότερα στο Παρίσι. Κι εκεί, στο σταυροδρόμι του κόσμου των ιδεών, μπήκε στο προοδευτικό κίνημα, χωρίς, μ’ όλες τις σκληρές δοκιμασίες που πέρασε το ελληνικό κίνημα κι ο ίδιος προσωπικά, να μετακινηθεί από τις γραμμές αυτές μέχρι την ύστατη ώρα του.

Στα πρώτα χρόνια έπαιξε πρωταγωνιστής στο Άρμα της Θέσπιδας και σε άλλους σημαντικούς θιάσους. Αργότερα στάθηκε από τους πρωταγωνιστές του Εθνικού. Εκεί τον βρήκε και η ξένη κατοχή. Και ήταν από τους πρώτους που περάσανε στις γραμμές της Εθνικής μας Αντίστασης.

Έτσι πρωτοστάτησε στη δημιουργία του ΕΑΜ ηθοποιών και του «Συνεταιρισμού Ηθοποιών και Τεχνικού Προσωπικού Εθνικού Θεάτρου» που είχε ιδρυθεί για αντιστασιακούς κυρίως σκοπούς. Τότε τάξανε να διώξουνε και το διορισμένο από τους Γερμανούς διευθυντή του Εθνικού. Στη συνέλευση των ηθοποιών, που έγινε στο φουαγιέ του Εθνικού, το λόγο πήρε ο Καρούσος και κατηγόρησε ανοιχτά και κατά πρόσωπο το διοριμένο διευθυντή του θεάτρου  «για συνεργασία με τον καταχτητή». Η συνέλευση κήρυξε αυτόν τον διευθυντή ανεπιθύμητο και ανέθεσε τη διεύθυνση στον Άγγελο Τερζάκη.

Μα το τόλμημα εκείνο δεν πέρασε χωρίς συνέπειες. Και πραγματοποιήθηκε σε λίγο το περίφημο μπλόκο του Εθνικού Θεάτρου, όπου συνελήφθησαν από τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους, ο Πέλος  Κατσέλης, ο Γιάννης Βεάκης, ο Γ. Γληνός κ.ά. Ο Καρούσος κατόρθωσε να διαφύγει και να συνεχίσει την αντιστασιακή του δράση μέχρι την απελευθέρωση. Παράλληλα τον ίδιο καιρό, έγραφε δοκίμια και μελέτες για το νεοελληνικό θέατρο κι έδινε θεατρικές μεταφράσεις. Μια από αυτές ήταν και τα «Θαμπά τζάμια» του Ουκρανού συγγραφέα Γ. Ζαπόλα, έργο με συμβολισμούς φανερούς για την τοτινή κατάσταση στην Ελλάδα. Το ανέβασε, στο θέατρο «Πάνθεον», στα 1943, ένας μαχητικός θίασος, ο θίασος Βεάκη-Μανωλίδου-Παππά και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Γι’ αυτό και οι παράνομοι «Πρωτοπόροι» του Νοέμβρη του 1943 γράψανε: «Ένας θερμός έπαινος αξίζει στον Καρούσο για τη μετάφρασή του αυτή και στη διεύθυνση του θιάσου για την εκλογή της».

Τζ. Καρούσος, Κ. Γαβριηλίδης και Ζην. Λεφάκης
εξόριστοι στον Αη Στράτη (1952)

Την ίδια λεβεντιά έδειξε ο Καρούσος και στα μετακατοχικά χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Και πέρασε το Μακρονήσι παλικαρίσια και στάθηκε ορθός στις αβάσταχτες σκληρές δοκιμασίες, χωρίς κανένα συμβιβασμό, μέχρι το τέλος (1947-1952). Και γύρισε από την εξορία τσακισμένος και άνεργος. και πάλι δεν συμβιβάστηκε. Δούλεψε στον κινηματογράφο για να ζήσει και πάντα κατάφερνε να δημιουργεί προσωπικούς θιάσους, για να προωθήσει το καλλιτεχνικό του πιστεύω και να βοηθήσει στο ελπολιτιστικπό ανέβασμα του λαού.

Και αναμφίβολα η προσφορά του αυτή στάθηκε εξαιρετικά αξιοσημείωτη, τόσο για το νεοελληνικό θέατρο, όσο και για το σύγχρονο ελληνικό θεατρικό κοινό. Και τα δυο τ’ αγάπησε με γνήσιο πάθος και τα βοήθησε αποφασιστικά. Γιατί ο Καρούσος ήταν ένας μεγάλος ηθοποιός, ένας δημιουργός που η κάθε ερμηνεία ήταν και μια αληθινή προσωπική σύνθεση. Διάλεγε πάντα κλασικό ρεπερτόριο και διακρίθηκε, κυρίως, στην τραγωδία και τους σεξπηρικούς ρόλους.

Πηγαία καλλιτεχνική φλέβα, μορφή δραματ…(σβησμένες λέξεις) ανθρώπινη, «φυσική» σκηνική παρουσία, δεξιο…(σβησμένες λέξεις)ση εύκαμπτη καθαρή άρθρωση και θερμή φωνή, η καλύτερη ίσως φωνή του ελληνικού θεάτρου, και προπάντων εσωτερικό παλμό, που συμπληρώνονταν από αναμφισβήτητη επαγγελματική ευθύνη και καλλιτεχνική δεοντολογία. Κι ακόμη μια καλλιέργεια βαθύτατη κι ευρύτατη (αναγνωριζόταν από τους πιο μορφωμένους Έλληνες ηθοποιούς) που τον ανέδειξε και σε εξαιρετικό μεταφραστή, δοκιμιογράφο του νεοελληνικού θεάτρου, αλλά κι αξιόλογο ποιητή, Η «Μεγάλη Παρασκευή» του (συνομιλία με το συνάδελφο Ιησού για τη Μακρόνησο) είχε κριθεί ευνοϊκότατα και είχε μάλιστα προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον και συζητήσεις.

Γ. Κοντούλης, Τζ. Καρούσος και Τζ. Νασιώτου στον «Εμπορο της Βενετίας».
(Η Αυγή, 4/3/1967 – Πηγή: ΑΣΚΙ)

Θυμάμαι τον Καρούσο στην τελευταία του δημιουργική προσπάθεια. Ήταν στον Πειραιά, στα πλαίσια μιας γενικότερης προσπάθειας του Δήμου. Είχε ανεβάσει τον «Έμπορο της Βενετιάς, μ’ εξαιρετική επιτυχία. Ήμασταν μαζί με τον Μίκη, στο καμαρίνι του και κάναμε τα όνειρα της Δημοκρατίας και του Εκπολιτισμού. Σχέδια και προοπτικές, μικρές και μεγάλες κι άπιαστες, για λαϊκά θέατρα, λαϊκά σπουδαστήρια, λαϊκές γιορτές, συναυλίες και τόσα και τόσα. Ο αξέχαστος φίλος ήταν συγκινημένος, γιομάτος ενθουσιασμούς και νεανικό παλμό. Κι όσο προχώραγε η συζήτηση, τόσο φλογίζονταν και φώτιζαν τα μάτια του και γελούσε το πρόσωπό του και μίλαγε και χειρονομούσε και μάκραιναν τα μεγάλα δημιουργικά όνειρά μας για το λαϊκό εκπολιτισμό.

Έτσι τον θυμάμαι για τελευταία φορά κι ήταν η πρώτη που τον αντίκριζα τόσο εναρμονισμένο με τους εσωτερικούς του πόθους. Από τότε δεν τον ξανάδα πια. Ήρθε η σκοτεινή νύχτα των μαύρων συνταγματαρχών. Τα όνειρα γκρεμίστηκαν, το θέατρο έκλεισε, ο ακριβός συναγωνιστής πήρε και πάλι αγόγγυστα το σκληρό δρόμο της εξορίας.

Γ. Ρίτσος, Μ. Θεοδωράκης, Τζ. Καρούσος και Μέντης Μποσταντζόγλου
στα ψηφοδέλτια της ΕΔΑ, στις βουλευτικές εκλογές του 1964.
(Η Αυγή, 21/1/1964 – Πηγή: ΑΣΚΙ)

Παρά τα κάποια χρόνια του και την κλονισμένη υγεία του, από τις παλιές ταλαιπωρίες και περιπέτειες, στάθηκε ξανά, για μια ακόμη φορά, άξιος πατριώτης κι ασυμβίβαστος αγωνιστής. Τον βασάνισαν σκληρά κι απάνθρωπα, αλλά δεν λύγισε. Κι αναγκαστήκανε να τον αφήσουν ετοιμοθάνατο για ν’ αποφύγουνε την ευθύνη του θανάτου του και τη γενική κατακραυγή. Έτσι κατόρθωσε να περάσει στο εξωτερικό, για να συνεχίσει όπως πάντα τον αγώνα του για τη Δημοκρατία. Έδωσε συνεντεύξεις, μίλησε σε συγκεντρώσεις, διαφώτισε την παγκόσμια κοινή γνώμη για το στυγνό και βάρβαρο φασιστικό καθεστώς των στρατοκρατών. Παρουσιάστηκε σε διεθνούς κύρους Οργανισμούς και κατήγγειλε επίσημα τις κτηνώδεις μέθοδες βίας της φασιστικής Χούντας:

«Τον Παναγιώτη Ελή, επίλεκτο μέλος της Αντίστασης, τον σκότωσαν μπροστά στα μάτια μας επειδή αρνήθηκε να φωνάξει το σύνθημα που τον υποχρέωσαν… Σε μένα τον ίδιο προκάλεσαν, μαζί με άλλα ψυχικά και σωματικά βασανιστήρια, εγκαύματα στα πιο ευαίσθητα σημεία του κορμιού μου, επειδή αρνήθηκα να υπογράψω δήλωση νομιμοφροσύνης στο στρατοκρατικό καθεστώς. Μερικές ημέρες αργότερα δεν ήμουν άνθρωπος παρά ζωντανό πτώμα…»

Και την αντιδικτατορική του πάλη την συνέχισε μέχρι την τελευταία του ώρα. Κι έπεσε στη μάχη αυτή ορθός κι ωραίος, όπως στάθηκε σ’ όλη του τη ζωή.

Πηγή:  Blog "Οικοδόμος"

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018

Στα γήπεδα του αγώνα για μια άλλη κοινωνία

Σπουδαίοι ποδοσφαιριστές που πρωτοστάτησαν στους λαϊκούς αγώνες
Ο Νίκος Γόδας
Ο Νίκος Γόδας
Συνεχίζοντας το αφιέρωμα στην επίδραση του λαϊκού κινήματος στο ποδόσφαιρο στη χώρα μας, στο παρόν δημοσίευμα αναφερόμαστε σε περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που υπήρξαν σπουδαίοι στα γήπεδα αλλά και εξίσου σπουδαίοι αγωνιστές στη λαϊκή πάλη. Σε δύσκολες συνθήκες αναδείχθηκαν πολλές μορφές κομμουνιστών και αγωνιστών που το ταλέντο τους και η αγάπη τους για το ποδόσφαιρο συναντήθηκαν με τις ιδέες και την πάλη για το δίκιο του λαού. Εκατοντάδες αθλητές και αγωνιστές, παιδιά του λαού, μεγαλωμένοι σε φτωχογειτονιές οι περισσότεροι, αποτέλεσαν τα μέλη μιας αθλητικής κίνησης που αναπτύχθηκε μέσα από το εργατικό κίνημα, με την ίδρυση των συλλόγων στις φτωχές γειτονιές, στα εργοστάσια, στα λιμάνια. Αθλητές - αγωνιστές, που παρέμειναν αμετακίνητοι στα ιδανικά του αγώνα, χωρίς να λογαριάζουν ούτε την ίδια τους τη ζωή. Αλύγιστοι, δεν αποκήρυξαν τις ιδέες τους, βγαίνοντας μπροστά στον αγώνα για το δίκιο και την προκοπή του λαού.
Ειδικά σ' αυτές τις περιπτώσεις, η ενασχόληση με τον αθλητισμό και ιδιαίτερα με το ποδόσφαιρο λειτούργησε ευεργετικά, και έτσι στοιχεία όπως η πειθαρχία, η συγκέντρωση, η αυτοπεποίθηση, η ηρεμία, η τόλμη, μπολιάστηκαν με τη φλόγα της επαναστατικής πολιτικής και μαζί με την πρακτική, επίμονη δουλειά, συνέθεσαν ένα ανίκητο μείγμα. Μείγμα που διαχρονικά σφυρηλάτησε αγωνιστές δοκιμασμένους, έμπειρους, που δεν ταλαντεύτηκαν, πρωτοπόρους, ικανούς να πρωταγωνιστήσουν σε κάθε αγώνα, μέσα και έξω από το γήπεδο, ή να ηγηθούν μιας ομάδας.
Ποδοσφαιριστές με ικανότητες οδηγήθηκαν σε αποκλεισμό και παραμερισμό λόγω των πεποιθήσεων και των καταβολών τους, τόσο την περίοδο του Μεσοπολέμου και της Κατοχής, όσο και επί μετεμφυλιακού καθεστώτος και της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας του 1967 - 1974. Ειδικά το καθεστώς των συνταγματαρχών, με νόμο του κράτους προσπάθησε να παρέμβει στο ποδόσφαιρο με σκοπό να ελέγξει τα σωματεία, προκειμένου να εκλείψει η παρέμβαση των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών στους αθλητικούς συλλόγους. Η χούντα δεν δίστασε να διαλύσει ομάδες με ιστορία, όπως η Προοδευτική, ο Εργοτέλης, ο Διαγόρας Ρόδου, η Θύελλα Πατρών, ενώ αρκετοί ποδοσφαιριστές οδηγήθηκαν στην εξορία.
Αγωνίστηκαν για τα ιδανικά τους
Ο Σπύρος Κοντούλης
Ο Σπύρος Κοντούλης
ΝΙΚΟΣ ΓΟΔΑΣ (Ολυμπιακός): Ο παίκτης του Ολυμπιακού συνέδεσε από μικρός το όνομά του με το ποδόσφαιρο και τους κοινωνικούς αγώνες, μέσα από τις τάξεις του ΚΚΕ. Στην Κατοχή πολέμησε εναντίον των ναζί και των συνεργατών τους, φέροντας το βαθμό του λοχαγού στον επίλεκτο 5ο Λόχο Κοκκινιάς του ΕΛΑΣ, ενώ πήρε μέρος και στις μάχες του Δεκέμβρη του '44 ενάντια στους Αγγλους. Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, ο Νίκος Γόδας συνελήφθη και εξορίστηκε, μένοντας 3,5 χρόνια φυλακή. Ανυποχώρητος και ασυμβίβαστος, πιστός στην υπόθεση του σοσιαλισμού, δεν υπέγραψε «δήλωση μετανοίας», αν και του ζητήθηκε αρκετές φορές. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι τότε ιδιοκτήτες του Ολυμπιακού, τη φανέλα του οποίου είχε τιμήσει ο Νίκος Γόδας, δεν έκαναν τίποτα για να τον σώσουν και στις σχετικές εκκλήσεις απαντούσαν «όπως έστρωσε, να κοιμηθεί». Τελικά το αστικό κράτος οδήγησε τον Νίκο Γόδα στο εκτελεστικό απόσπασμα στις 19 Νοέμβρη 1948, στο Λαζαρέτο της Κέρκυρας. Τελευταία του επιθυμία ήταν να πεθάνει φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού.ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΕΣΣΑΡΗΣ (ΠΑΟ): Υπήρξε από τους σπουδαιότερους παίκτες του Παναθηναϊκού και βασικό στέλεχος της «χρυσής» ομάδας του 1930, η οποία στέφθηκε αήττητη πρωταθλήτρια, με πρώτο σκόρερ τον ίδιο. Ηταν μέλος της ΟΚΝΕ, όπως και πολλοί άλλοι παίκτες, και από τους πρώτους που πήραν μέρος στην Αντίσταση. Ο τότε ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού απαίτησε από τον παίκτη να σταματήσει να εκφράζει τις πολιτικές του πεποιθήσεις προκειμένου να συνεχίσει να είναι μέλος της ομάδας. Μετά από έντονες διαφωνίες, ο Μεσσάρης αποχώρησε από τον Παναθηναϊκό και στη συνέχεια, το 1931, σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 21 ετών. Το 1932 διαγράφηκε διαπαντός από τον Παναθηναϊκό λόγω της πολιτικής του δράσης.
Ο Αγγελος Μεσσάρης
Ο Αγγελος Μεσσάρης
ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΝΤΟΥΛΗΣ (ΑΕΚ): Γεννημένος στην Κοκκινιά, έκανε σπουδαία καριέρα ως παίκτης της ΑΕΚ που κατέκτησε το πρωτάθλημα της περιόδου 1939 - 1940. Πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο και μετέπειτα συμμετείχε ενεργά στην Αντίσταση. Συνελήφθη από τους Γερμανούς και δολοφονήθηκε το 1944, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από το καμιόνι που τον μετέφερε από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου στην Καισαριανή για να εκτελεστεί.ΚΩΣΤΑΣ ΛΙΑΡΟΣ (Απόλλων Καλαμαριάς): Ηταν σπουδαίος ποδοσφαιριστής και γενικά αθλητής, διακρίθηκε μάλιστα και στο αγώνισμα της κολύμβησης. Μέλος της ομάδας του Απόλλωνα Καλαμαριάς, που την περίοδο της Κατοχής χαρακτηρίστηκε παράδειγμα αντίστασης. Ο ίδιος, ακολουθώντας το παράδειγμα του συλλόγου, πήρε μέρος στην Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΛΑΣ, ενώ αργότερα βρέθηκε εξόριστος στη Μακρόνησο. Μετά την εξορία κλήθηκε στην Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, αλλά δεν πρόλαβε να παίξει, καθώς ο τότε προπονητής τον ενημέρωσε πως η κλήση έγινε «κατά λάθος» και πως η Εθνική ήταν «μόνο για τους εθνικόφρονες».
ΠΑΝΟΣ ΑΛΕΞΑΣ (Παναιτωλικός): Γεννημένος στο Αγρίνιο, υπήρξε σπουδαίος παίκτης του Παναιτωλικού, κομμουνιστής, φέροντας το βαθμό του ανθυπολοχαγού του ΕΛΑΣ, ενώ ήταν μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Πόλης Αγρινίου του ΚΚΕ. Από τους πρωτεργάτες της λαϊκής αντίστασης κατά της τρομοκρατίας των χιτών και των ταγματασφαλιτών στην περιοχή. Συνελήφθη και εκτελέστηκε στις 31 Γενάρη 1949, με απόφαση του Εκτακτου Στρατοδικείου Μεσολογγίου. Πριν την εκτέλεσή του άφησε δύο γράμματα, ένα για τους γονείς του και ένα για τους υπόλοιπους συγγενείς. Στο πρώτο, χαρακτηριστικό είναι το κλείσιμό του, όπου τόνιζε τα εξής: «Δεν θέλω να λυπηθείτε για τον άδικο σκοτωμό μου. Σας ζητώ να συνεχίσετε τον αγώνα που εγώ άφησα μεσοστρατίς. Ζήτω το ΚΚΕ».
Ο Πάνος Αλεξάς
Ο Πάνος Αλεξάς
ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΥΚΡΑΤΗΣ (Ολυμπιακός Πατρών): Πιο γνωστός ως Καπετάν Νικήτας, ο Νίκος Πολυκράτης ήταν μέλος του ΚΚΕ και αξιωματικός του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ. Οσο το επέτρεψαν οι συνθήκες ήταν ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού Πατρών και προπολεμικά θεωρούνταν από τους καλύτερους παίκτες του τοπικού πρωταθλήματος.ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΥΡΑΤΗΣ (Ολυμπιακός): Φτωχόπαιδο ξεκίνησε να παίζει μπάλα στους χωματόδρομους δίπλα στο «Καραϊσκάκη», και μετέπειτα έκανε σπουδαία καριέρα στον Ολυμπιακό και στην Εθνική ανδρών. Αντιστάθηκε ως σαλταδόρος στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές, ενώ συμμετείχε και στην ποδοσφαιρική ομάδα της ΕΠΟΝ δίπλα στον Νίκο Γόδα, στο πλάι του οποίου πολέμησε στη Μάχη της Ηλεκτρικής. Το 1954 αποκλείστηκε από την Εθνική επειδή διεκδικούσε τις αποζημιώσεις των συμπαικτών του.

Πηγή:  Ριζοσπάστης 29-30 Σεπτέμβρη 2018

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Από τον Κωστόπουλο της Ξεβλαχιάς στον Δάντη της Καριόλας....

Ο γνωστός και μη εξαιρετός "ανθός" του πάλαι ποτέ life style και νυν ....νεόπτωχος ΠΕΤΡΟΣ ΚΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, κατά την δήλωσή του, πριν λίγες μέρες, δήλωσε πανευτυχής ότι :
"Ξεβλάχεψε τη μισή Ελλάδα" όταν φυσικά ήταν στην εποχή της ακμής του, το ένδοξο τέκνο του Λαλιώτη και των λοιπών συγγενών.

Σήμερα έρχεται ένας άλλος "ανθός", ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΑΝΤΗΣ, ο γνωστός και μη εξαιρετέος ποπ τραγουδιστής και γράφει το "ΚΑΡΙΟΛΑ ΣΕ ΜΙΣΩ" προπηλακίζοντας την σύντροφό του γιατί του τα ....φόρεσε.

Μάλιστα η τελευταία αυτή "επιτυχία" στην ΧΩΜΑΤΕΡΗ του σύγχρονου trend pop συνοδεύεται από χαρακτηριστικό σεξιστικό στυλ καθώς ο "αυστηρός" άντρακλας, λούζει μια μισόγυμνη σέξυ γυναίκα με ευγενείς διαλόγους.

Να θυμίσω στους νεώτερους ότι κάποτε, στην δεκαετία του 1980, ναι τότε στην "συντηρητική" βλαχο-Ελλάδα (κατά Κωστόπουλο), στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" είχε μια στήλη ένα άλλο μπουμπούκι της "δημοσιογραφικής αλητείας", ο γνωστός ΦΑΣΙΣΤΑΣ  ΘΕΜΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ με το όνομα "ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ".

Σε αυτήν την στήλη τότε δεινοπαθούσαν κάθε λογής κοινωνικές ιδιαίτερες ομάδες: ΚΝΕ, Ομοφυλόφιλοι, Γυναίκες, Ξανθές κλπ κλπ.

Ένα ωραίο όμως μεσημέρι ο Θέμος δέχτηκε την "επίσκεψη" μιας ομάδας ΓΥΝΑΙΚΩΝ που το έλεγε η καρδούλα τους και κουβαλούσαν κάμποσα από αυτά που έλεγε ότι είχε ο Θέμος στο παντελόνι του.

Το αποτέλεσμα ήταν να του ψιθυρίσουν κάποια "ΓΛΥΚΑ ΕΡΩΤΟΛΟΓΑ" στα αυτιά, τα οποία δεν ξέχασε ποτέ, και έγιναν αφορμή να πάρει τα μπογαλάκια του για άλλες παραλίες.

Τι θέλω να πω ;

Κάποτε, υπήρχαν αντανακλαστικά στην κοινωνία και στο Κίνημα. Και δεν μιλώ για πεσίματα και επιθέσεις αλλά μιλώ για δημόσια διαπόμπευση με χιούμορ την οποία δεν την αντέχουν κάτι τέτοιοι "άντρακλες" με βαριές τεστοστερόνες.

Όμως, είμαστε στο 2018. Γυναικείο Κίνημα δεν υπάρχει για να ευαισθητοποιηθεί με το τραγούδι κάλεσμα του Δάντη να δέρνουν και να βρίζουν τις "άπιστες" .

Συνεπώς κάθε σιωπή μας, τι κάνει ; 

ΕΣΕΙΣ ΤΙ ΛΕΤΕ ;

Σας ακούω




Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Βομβαρδισμός στη Συρία: Το "Παπατζιλίκι" Κυβέρνησης και Αξιωματικής Αντιπολίτευσης


Στήθηκε λοιπόν η Προβοκάτσια στη Συρία με την ....Επίθεση των Σύρων με ...χημικά όπλα, κάτι που σχεδιάζαν εδώ και καιρό οι Δυτικοί και έτσι πριν ...αλέκτωρ λαλήσει ξιφούλκησαν κατά της Συρίας πρεοξάρχοντος του θλιβερού γραφικού πολέμαρχου Τράμπ.

Από κοντά οι ξεδοντιασμένη "βασίλισσα", η Αγγλία και ουρά, μη λείψουν, οι Γάλλοι. Οι Γερμανοί, δεν είναι κορόϊδα να φάνε τη λέζα και έτσι στις περιπτώσεις αυτές κρατάνε διακριτές αποστάσεις τις οποίες φροντίζουν να κάνουν φωναχτές.

Ένας Βομβαρδισμός που στοίχισε την δολοφονία αθώων με τα χημικά αέρια. Λες και ο Άσσαντ είχε κανένα κίνητρο να το κάνει. Είναι σαν να συλλαμβάνεις ύποπτο για φόνο και δεν υπάρχει όχι κίνητρο αλλά πέφτεις πάνω σε αντικίνητρο.  Ψιλά γράμματα αυτά για την Διεθνή Προπαγάνδα.

Πάμε τώρα στην Ελληνική Πολιτική Σκηνή:

Μήπως διαβάσατε την Ανακοίνωση του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών της ....Αριστερής μας Κυβέρνησης ;

Κάντε το για να γελάσετε ή να κλάψετε πραγματικά..!

Η Λέξη "ΚΑΤΑΔΙΚΗ" υπάρχει για την χρήση των Χημικών αερίων (και ορθά) αλλά απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στον πιθανό ένοχο.

Το μεγάλο όμως "Παπατζιλίκι" είναι στην αναφορά του ΥΠΕΞ στους βομβαρδισμούς. Η Λέξη "καταδίκη" ΑΠΟΥΣΙΑΖΕΙ ΠΑΝΤΕΛΩΣ...! Και αντ' αυτής διαβάζουμε μια sic παρουσίαση για την αναγκαιότητα της διπλωματίας.

Καταλαβαίνετε λοιπόν την ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ και τον ΒΑΘΜΟ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ της "αριστερής" Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Καταλαβαίνετε το ...αριστουργηματικό της διπλωματίας. Τώρα αν σε λίγο ο Πούτιν εξοπλίσει την Τουρκία σαν αστακό, σαρώνοντας την ήδη διαταραχθείσα ισορροπία στο Αιγαίο, εμείς θα κλαίμε στην ποδιά των Αμερικάνων να μας ...προστατέψουν.

Όσον αφορά την αξιωματική μας αντιπολίτευση ; την Νέα Δημοκρατία ; Αφήστε το....! Μιλάμε επίσης για την απόλυτη ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ....! 
Εκεί διαβάσαμε ανακοίνωση με την οποία μας δηλώνουν οι φωστήρες Ραγιάδες της ΝΔ ότι οι βομβαρδισμοί ήταν ....ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ...!

Καταλαβαίνετε λοιπόν τον λόγο και τις προσδοκίες που μπορεί να έχει ο Λαός μας από αυτά τα Κόμματα του συρμού.


Παρασκευή, 30 Μαρτίου 2018

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ: Αθάνατος στις καρδιές του Λαού.


30 Μάρτη 1952-30 Μάρτη 2018

66 Χρόνια από την Δολοφονία των

ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΑΤΣΗ          ΝΙΚΟΥ ΚΑΛΟΥΜΕΝΟΥ     

ΗΛΙΑ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗ

Ο Ελληνικός Λαός τιμάει τον μεγάλο αγωνιστή και πνευματικό άνθρωπο, όπως και τους συντρόφους του, που εκτελέστηκαν πριν το χάραμα σε μια κίνηση πανικού και τρόμου με συνθήκες που δεν έκαναν μήτε οι Ναζί.

Ένα μεγάλο αφιέρωμα εδώ για τον ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Δυτική Αττική: Το πλυντήριο μιας Σάπιας Πόλης και Εξουσίας


Λεωφόρος Δημοκρατίας-Οδός Θηβών
Το σύνορο εκείνο που χωρίζει την Αττική στην ουσία σε δύο διαφορετικές πόλεις.
Το σύνορο στο οποίο ξεκινάει η Δυτική Αττική.

Αυτή η πολύπαθη και σημαδεμένη περιοχή του Ελεεινού Αστεως των τεσσάρων και πλέον εκατομμυρίων κατοίκων. 
Η Δυτική Αττική: η πύλη ενός "πλυντηρίου" που ξεπλένει μια Σάπια Πόλη και Εξουσία.
Από το 1945 που το μετεμφυλιακό κράτος στερέωσε την αιματοβαμμένη του ισχυροποίηση πάνω στον εξανδραποδισμό της επαρχίας και της περιφέρειας, η Δυτική Αττική έγινε το καταφύγιο συνάμα και το πλυντήριο κάθε κατατρεγμού αλλά και παραβατικότητας.



Εδώ στη Δυτική Αττική το οργανωμένο έγκλημα, ο υπόκοσμος, στρατολογεί το δυναμικό του στο κοινωνικό περιθώριο.
Εδώ βρίσκουν καταφύγιο σε καθεστώς αυθαιρεσίας και εγκατάλειψης οι Ρομά, ξένοι εργάτες, παλινοστούντες Ρωσοπόντιοι και άλλες ομάδες που ακροβατούν στα όρια του παραβατικού και της σκληρής ανομίας.


Στη Δυτική Αττική θα δούμε αναλφαβητισμό σε ποσοστά ανησυχητικά, επιπεδα θνησιμότητας που κινούνται στα όρια του τρόμου.
Στο Θριάσιο Πεδίο της Δυτικής Αττικής, μια άναρχη "ανάπτυξη" κατέστρεψε τα πάντα στο διάβα της.
Πάνω σε μπαζωμένα ρέματα, με την πλήρη ανοχή της Πολιτείας, μιας ελεεινά βρώμικης και διαπλεκόμενης Πολεοδομίας, και στη δράση μιας κάστας εργολάβων, στήθηκαν οι γνωστές "Βιομηχανικές ζώνες" της Δυτικής Αττικής.

Εδώ οι εκάστοτε κυρίαρχες Δημοτικές αρχές έβαλαν φαρδιά-πλατιά την υπογραφή τους πάνω σε πολεοδομικές "διευθετύσεις-διευκολύνσεις" που εξυπηρετούσαν οργανωμένα αστικά συμφέροντα και τη δική τους εκλογική πελατεία. Ο Στόχος τους πάντα να διαιωνίσουν την εξουσία τους στην αρπαχτή και στο συμφέρον.

Η Έννοια "ΑΝΤΙΠΛΗΜΜΥΡΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ" στην Δυτική Αττική είναι κενό γράμμα. Σποραδικά εκτελούνται διάφορα έργα, πάντα με γνώμονα την εξυπηρέτηση των "δικών μας" εργολάβων και τεχνικών εταιρειών.
Σοβαρή και οργανωμένη πολεοδομική παρέμβαση δεν έγινε ποτέ...!
Εδώ βλέπεις δεν έχουμε FAST TRACK διαδικασίες επενδύσεων. Η Δυτική Αττική δεν είναι Παλαιό Φάληρο για για τρέχουν με ταχύτητα φωτός τα έργα για το ίδρυμα Νιάρχου και την διαμόρφωση της παραλίας.
Η Δυτική Αττική δεν είναι Ελληνικό για να δίνεται η έκταση στον Λάτση για "αναβάθμιση" και επενδύσεις με διαδικασίες που βίασαν ακόμα και την Αρχαιολογική Εταιρεία.
Η Δυτική Αττική δεν είναι Ν. Φιλαδέλφεια για να γράφει η Περιφέρεια κονδύλι 35 εκατομ. € για έργα που θα διευκολύνουν το υπό ανέγερση ιδιωτικό γήπεδο ποδοσφαιρικής ΠΑΕ.



Είδατε πως έσκασε το νερό από τα γειτονικά βουνά στο Θριάσιο πάνω στην Εθνική Οδό, η οποία ...ορθολογικά σχεδιάστηκε σαν ...φράχτης στην έξοδο των νερών στη θάλασσα.
Αντιλαμβάνεστε τα κριτήρια και τις συνθήκες που οι ιδιωτικές κοινοπραξίες προχωρούν στη χάραξη οδικών σχημάτων.




Αυτή είναι η Δυτική Αττική....!
Όταν έγιναν αναγγελίες για αναβάθμιση του λιμανιού της Ελευσίνας για βιομηχανική χρήση, έτρεξαν όλα τα συμφέροντα να πιάσουν "θέσεις", να δεσμεύσουν τεράστιες εδαφικές εκτάσεις για να χτίσουν χώρους logistics. Χώρους που δόθηκαν πάνω σε μπαζωμένα ρέματα και απόφραξη διεξόδων χειμμάρων και ποταμών.



Αυτή είναι η Δυτική Αττική. Το ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟ της Πρωτεύουσας. Ο Χώρος που στεγάζει τις πιο φτωχές λαϊκές μάζες, που βρίσκονται παραδομένες στη μοίρα τους. 
Από την άλλη, όλη αυτή η φτωχολογιά, μεγάλο της μέρος, κουβαλάει και εκείνη τις δικές της αυταπάτες έως και τις δικές της σοβαρότατες ευθύνες για την αποδοχή της σε αυτό το παιχνίδι. Για το ρόλο της να δέχεται αυτή τη μεταχείριση και αυτό το ρόλο. Και να περιορίζεται σε ατομικές λύσεις μικροσυμφέροντος στη λογική "έλα μωρέ, αφού το έκανε εκείνος, ας το κάνω και εγώ".

Έτσι το θέμα είναι εκρηκτικό και στην εκάστοτε φυσική εκδήλωση θα γίνεται θανατηφόρο. Για αυτό η κοινωνία πρέπει, με τη σειρά της, να πιέσει τους άρχοντες συλλογικά να δουν τη ζωή της πιο σοβαρά και πιο οργανωμένα.